’s Nachts fotografeer ik normaal niet, maar de nachtzwaluw liet me een uitzondering maken. Deze vogel broedt in ons land, waarbij hij slechts twee eieren per legsel legt. Tegen september trekken ze terug naar Afrika om daar te overwinteren. De nachtzwaluw wordt ook wel de geitenmelker genoemd, omdat hij zijn bek zo ver kan openen. Op deze foto zie je hem roepen, maar ik kan je vertellen dat zijn bek hier nog niet voor de helft open is. Doordat men hem vroeger en vreemde vogel vond, en omwille van de grootte van de bek, dacht men dat hij ’s nachts melk kwam drinken van de geiten, vandaar zijn bijnaam.

Hij is goed ontwikkeld om ’s nachts allerlei insecten te vangen. Let ook op de ‚snorharen’ die je langs zijn bek ziet. Dat is een extra zintuig.

Al jaren wil ik de Kempense Heidelibel fotograferen, omdat ze zo Kempens is! Hier in België is ze heel zeldzaam, maar wat verder in Europa is het een algemene soort.
Ik was toch blij ze in eigen land te kunnen fotograferen. Na wat zoekwerk met Brecht De Meulenaer, hadden we ze vrij snel gevonden - als ik de voorbije vijf jaar toch niet meereken.

Let vooral op de prachtige kleurtinten op (de zijkant van) het achterlijf!

Onder dwang van topfotograaf David Pattyn moet ik nog eens iets nieuw op mijn blog zetten. Na vorige keer de typisch Kempische veenpluis te fotograferen, was het nu de beurt aan beenbreek. Dat zijn heel mooie gele bloemetjes, die in zeer vochtige stukken groeien waar je niet zo makkelijk kan doorwandelen. Dat verklaart ook ineens hun naam. De beenbreek stond mooi in bloei, maar jammer genoeg zaten de weersomstandigheden niet mee tijdens de bloeiperiode. Toch was er één redelijke ochtend waarop ik dit landschap heb gefotografeerd.

Buiten het reekalf was het al lang geleden dat ik nog had gefotografeerd. Ik was rond middernacht gaan slapen en ondanks drie Trappisten die professioneel waren ingeschonken door Sonja van t Hemeltje, lag ik rond vier uur al terug wakker. De drijvende schuilhut lag klaar in de koffer, maar een paar uur dobberen leverde niets beter op dan een lelijke eend.

Vanavond de foto’s toch maar eens overgezet op computer. De lelijke eend blijft een lelijke eend. Uit pure ellende het archief ingedoken op zoek naar een foto die nog goed genoeg was om eens aan te sleutelen.

Deze foto zou normaal in de prullenmand belanden, doordat hij technisch niet correct belicht kon worden. Op mijn 14-24mm lens waarmee ik dit landschap fotografeerde kan ik geen grijsverloopfilters zetten. Tenzij ik 500 euro teveel had. Gelukkig heb ik Lightroom. Het is ongelofelijk wat je met Lightroom 4 uit een foto kan halen, door enkele kleine aanpassingen te doen.

De making of werd gefotografeerd door Joris Pacqué:

Soms vind je wat je zoekt, zoals vandaag: een moeder met reekalf. Ik had al verschillende reeën zien passeren: een bok, een geit en jammer genoeg ook een dood piepjong kalfje. Deze moeder was wel oplettend, maar samen met haar jong was ze toch nog voldoende op haar gemak om het natuurlijk gedrag verder te zetten. Het jong dronk zelfs even melk, maar deze foto was toch het mooiste moment.