Ik geef regelmatig voordrachten in fotoclubs, zoals gisteren nog het geval was bij een sympathieke club. Tijdens die voordrachten vertel ik dan ook over landschapsfotografie en speciale omstandigheden zoals sneeuw. Maar ik heb het ook over regenachtige dagen waarbij helemaal op het eind van de dag de zon toch nog even tevoorschijn komt. Vandaag was zo’n dag en eerst zag het er niet zo uit. Toch dacht ik: ik maak de mensen wijs dat je dan mooie luchten hebt, nu moet ik ze ook maar eens fotograferen :-)
Ruim twee uur was ik te vroeg voor het goeie licht, maar dan had ik de tijd om een goeie plek te zoeken en me te laten onderregenen. Kort nadat ik deze foto maakte begon het te regen en het was prachtig om te zien hoe de druppels in het wolken reflecterende ven neervielen. Jammer genoeg was toen al een te lange sluitertijd nodig om dit schouwspel te fotograferen. Deze foto is genomen op f/16 met een sluitertijd van 1/3 sec.

Waaw! Opeens zag ik een roofvogel met een prooi wegvliegen. De grond lag nog vol pluimen van een duif. Langs de zijkant zat een kraai toe te kijken. De roofvogel, een slechtvalk, vloog verder weg met de duif maar de kraai had hier ook wel zin in. Op de eerste foto zie je de slechtvalk met duif en bovenaan de kraai. Deze lijkt groter dan de slechtvalk omdat hij zich iets dichter bij mij vond. Gezichtsbedrog dus. Op de tweede foto zie je dan hoe de kraai erin slaagt de slechtvalk zijn duif te laten lossen. De duif viel tegen de grond, de kraai begon ervan te smullen. De slechtvalk deed nog tientallen pogingen mét spectaculaire vliegshow om zijn maaltijd terug te krijgen, maar tevergeefs.

Vandaag veel spektakel van kieviten die zichzelf wasten. Daarna zetten ze zich op het droge, schudden zich uit en poetsen hun veren. Ik was bewust aan de kant met tegenlicht gaan staan: de waterspetters spatten dan meer op, en bij de foto die je hier ziet wordt de staart meer opgelicht.

De technologie staat niet stil. Ook niet bij de militairen in het Kamp van Brasschaat. Onlangs kochten ze drie jetpacks aan om zich sneller te kunnen verplaatsen over het militair domein. Na heel wat heen en weer gebel heb ik het uiteindelijk kunnen regelen om ook een vlucht over het schietveld te kunnen maken. Een halve dag training ging eraan vooraf. Het leverde wel een zeer mooie ochtend op!

Er is slechts één dodaars ter wereld die zoveel keer „waaw”, „how jom!” en „schitterend” heeft gehoord. En da’s de deze! Een model om van te dromen. Zoals elk beest werkte hij niet perfect mee, maar wel zéér goed. Deze dodaars bezorgde mij weeral een prachtige lentedag, gewoon door hem zo mooi te kunnen bekijken. Gelukkig hield ik er ook wel een paar foto’s aan over.