Het is hoogst uitzonderlijk dat je een zeldzame vogel op de foto krijgt. Maar de morinelplevier vormt hierop een uitzondering. Deze trekvogel overwintert in het uiterste noorden van Afrika, maar broedt op de toendra nabij het poolgebied. Omdat ze daar geen mensen kennen, is de morinelplevier een vogel die niet zo schuw is en een speelgoedje voor de fotograaf. Wel, dat dacht ik toch. Het kostte toch enige moeite om de vogels dicht genoeg te benaderen om ze beeldvullend te fotograferen. Je moet op dat moment vooral weten op hun gedrag te anticiperen. Onderstaande foto is op 5,96 meter afstand van de vogel genomen. Gezien ze niet bang zijn van mensen, verstoor je deze vogels niet. Ze bleven tijdens het fotograferen rustig foerageren.
Bij deze foto was ik vooral blij met de achtergrond die ik hierbij verkreeg (lees verder onder de foto).



En die achtergrond, daarvan wist ik al dat ik die kon verkrijgen. Vooraleer je begint te fotograferen, is het interessant om eerst goed rond te kijken in de omgeving. De akker waarop de morinelplevier zat, bestond uit zand, met daarachter een strook gras en terug een zandakker. Nu heb je het, zelfs bij een morinelplevier, niet voor het kiezen waar hij zit. Wat je wel zelf kan doen is variëren in de hoogte van je standpunt. De akker waarop de morinelplevieren zaten, lag het laagst. Door een rijstzak te gebruiken, kon ik mijn standpunt nog iets lager leggen dan de hoogte waarop de vogel zelf zat (door de akker had een tractor gereden, die groeven had gemaakt). Uiteindelijk is het dan gelukt om de achtergrond te krijgen die ik wou. De situatie zag er zo uit (klik op de foto om te vergroten). De liefhebbers kunnen ook de exif bekijken. En dan nog een vergelijking: origineel RAW beeld tegenover gecropte bewerkte foto.

Een van de doelsoorten, al was het maar om te zien, was de geelgroene toornslang. Ik had de indruk dat ze niet zo algemeen te vinden is als de aspisadder, maar ze is wel zeker zo bijzonder. De geelgroene toornslang is een slang die rust en jaagt in de bomen. De slang kan rusten in een boom, of eens nieuwsgierig kijken wat die vreemde wezens met hun fototoestel daar komen doen.

Als je in de Brenne van de ene naar de andere foto locatie rijdt, dan passeer je ook mooie bloemenweides. Wij moesten er zelfs helemaal niet ver voor gaan: vlak naast de camping stond een eik in een weide met boterbloemen en klaprozen.

Als je bij ons een schildpad tegenkomt, dan is het wel de een of andere sukkelaar van een roodwangschildpad die de huiskamer is uitgesmeten en ergens in een vijver gedumpt. In La Brenne vind je nog de echte, wilde Europese Moerasschildpad terug. Toen we bij de schuilhut kwamen, legde ik mijn lens op de rand en opeens begon een schildpad te geeuwen. Ik had geen tijd meer om nauwkeurig scherp te stellen, maar gelukkig deed de autofocus van de 200-400 het naar behoren, en kon ik dit leuk moment vastleggen.

In de Brenne zijn niet alleen visvijvers en vogels te zien. Ook de insectenrijkdom is er enorm. In deze periode waren er vooral veel vlinders te vinden, en teleurstellend weinig libellen. Door de koude ochtenden waren de vlinders steeds prachtig bedauwd, zoals ook dit blauwtje dat door de warmte van de opkomende zon wakker aan het worden was, en af en toe zijn tong uitrolde.

Tijdens het Hemelvaartweekend ben ik naar La Brenne in Frankrijk geweest, ook wel 'Het land van de 1000 meren' genoemd. La Brenne is een uitgestrekt natuurgebied, waar de Fransen tijdens het jachtseizoen volop op het wild jagen. Maar het hele jaar door wordt er gevist, in de aangelegde meren die zorgen voor een enorme natuurrijkdom. De landschapsfoto hier toont een van die meren. Elk meer is er ook op voorzien om leeg te laten lopen, en heeft daarvoor een betonnen kant met een spui. Ondanks de kunstmatige aanleg, is het een paradijs voor de natuurliefhebber. Op onze camping was er ook een visvijver, waar af en toe een ralreiger langskwam. Het is een keer gelukt hem te benaderen en te fotograferen, nadien hebben we hem jammer genoeg niet meer gezien.

Qua soorten kon dit weekend wel tellen: slangenarend, witwangstern, edelhert, ... Maar waar ik vooral op had gerekend was het fotograferen van de plaatselijke reptielen. In juli vorig jaar was dat ook al de bedoeling, maar toen is het niet gelukt. De verloren moeite van toen werd nu gecompenseerd door wel aspisadder, geelgroene toornslang, juveniele (adder)ringslang, smaragdhagedis, muurhagedis en Europese moerasschildpad te kunnen fotograferen.

Deze week volgt er meer, want ik heb een heleboel foto's te verwerken. Hoewel; ik heb slechts een 800-tal foto's genomen, wat eigenlijk niet zoveel is voor een weekend. Hierbij dus het landschap en de ralreiger:

De spelling van deze titel was niet zo simpel. Toch maar even op woordenlijst.org nagekeken hoe je huis-tuin-en-keukenfotografie juist spelt

Bij onze buren is een koppeltje staartmezen hun nest aan het bouwen in de beukenhaag. Dat viel me vandaag voor het eerst op. Deze mooie vogeltjes laten zich vrij goed van dichtbij bekijken. Tijdens het af- en aanvliegen nam ik eerst enkele foto's vanuit de hand, daarna vanop statief. Het lukte redelijk eenvoudig om dit zonder camouflage - ik loop er niet graag als een halve gare bij - vanop ons terras te doen. Nadeel is wel dat de buren een veranda hebben, tuinstoelen met blauwe kussens en een zwembad. Er kunnen dus rare achtergronden opduiken, waardoor een hoog percentage van de foto's in de prullenmand belandde. Bovendien moest ik van Annick nog naar de plaatselijke braderij komen omdat ze een mooie t-shirt voor mij had gezien... verplichtingen! Gezien mijn schoonmoeder erbij was kon ik dit niet weigeren.

Morgen voormiddag ga ik nog een paar pogingen doen om de staartmeesjes te fotograferen. Meer tijd heb ik spijtig genoeg niet meer. Vanaf woensdagavond tot zondag ga ik naar De Brenne om te fotograferen.

Het blijft een van de wonderbaarlijkste natuurverschijnselen: een libellenlarve die zo'n 3 jaar onder water heeft geleefd, kruipt uit het water naar boven om zich te transformeren in een echte libel. Haar leven zal echter veel korter zijn: hooguit drie weken. Op het einde van de metamorfose gaat de libel, met nog gesloten vleugels, in het zonlicht hangen om zo vlug mogelijk aan haar vlucht te beginnen. Tijdens dit 'uitharden' is de kans op predatie bijzonder groot. Deze smaragdlibel moet dus zo snel mogelijk beginnen vliegen.