Na de Brenne is er ook nog klein leven in de eigen Kempen. Het lijkt wel alsof de laatste dagen de Gamma-uilen, dagactieve nachtvlinders, massaal uit het fabriek zijn gekomen. Je ziet er nu heel veel van rondvliegen, en ze zijn kraakvers. Het ideale moment dus om deze schitterende beesten te fotograferen!

Zijn naam is hem niet gestolen: het geelwitte symbool op zijn vleugel is de Griekse (kleine) letter Gamma. En wie het Grieks alfabet niet kent kan nog altijd zijn Engelse naam gebruiken: Silver Y.

De Brenne is keer op keer interessant voor reptielen. Hoewel het nu eerder een tegenvaller was. Tijdens mijn verblijf in het voorjaar was het weer veel gunstiger, en hadden de beesten nog meer reden om te zonnen. Nu kostte het veel meer moeite om er te vinden.

Toch trok deze kleine slang de aandacht. Het bleek een juveniele adderringslang te zijn, een van de soorten die juist het moeilijkst te vinden is. Dankzij deze slang heb ik nu de meest voorkomende slangen van de Brenne kunnen fotograferen: aspisadder, geelgroene toornslang, adderringslang en gladde slang.

Hoewel de aspisadder m'n favoriet is, is deze adderringslang toch ook wel een fantastisch mooi beest! Alleen zijn naam is wat verwarrend: adder wijst op gevaarlijk, ringslang wijst op niet gevaarlijk. Het meest neigt ze toch naar ringslang: niet giftig, en gaat soms ook op jacht in het water hoewel je ze eerder langs boskanten zal aantreffen. De wetenschappelijke naam 'Natrix maura' is ook het meest gerelateerd met die van de ringslang: 'Natrix natrix'. De band met de adder 'Vipera aspis / berus' is veel verder te zoeken.

Alle wegen leiden naar... Étang De Sous!

Op onderstaand zicht heb ik gedurende mijn verblijf in La Brenne, uitgerekend in uren, toch wel zeker een dag zitten kijken. Étang De Sous heeft een interessante vogelkijkhut, die bovendien ook interessant is voor fotografen. Er komen heel wat typische 'Brennesoorten' voor, en ze zitten allemaal niet zo ver van je lens.

Vele uren doorbrengen op dezelfde plek, betekent vaak hetzelfde zien maar dan toch anders. De purperreiger die klassiek op de boomstronk kwam zitten was uiteraard het eenvoudigst om te fotograferen. Deze situatie deed zich het meest voor. Extra leuk wordt het wanneer hij in een mooi avondlicht voor de lens komt zitten. Overdag kon de zon echt hard zijn wat lelijke foto's veroorzaakte. 's Avonds laat vliegen ze dan weer naar hun slaapplaats. Het was leuk er twee vliegende in één beeld te krijgen. Bij zo'n foto's vind ik het belangrijk dan nog eens te zoeken naar dezelfde vleugelslag, wat ik in dit beeld terugvond. De laatste foto toont ook een prachtig gebeuren: vanuit de schuilhut kon ik de purperreiger zien rondkijken, waaruit duidelijk werd dat hij eten zocht. Hij kreeg een kikker te pakken, en achter de gele klaverbloemen zie je de waterdruppels van de kikker afspatten.

In de Brenne heb je veel verlaten boerderijen, waarin je zeker nesten boerenzwaluw terugvindt, of ook kerkuilen die zich er schuilhouden. Ver hoef je het daar dus niet te gaan zoeken. In een dorpje zat een kerkuil op een schoorsteen op de uitkijk. Door de goede ruisprestaties van de Nikon D700, werkte ik op ISO 2500 (normaal op 200) om in de schemering toch nog het nodige licht te hebben voor een scherpe foto. Een kerkuil zit immers niet stil. In Lightroom 3 gebruikte ik het nieuwe ruisfilter om een zo goed mogelijke foto te krijgen. Het resultaat was technisch zeker nog aanvaardbaar.

Deze kerkuil in een menselijke omgeving illustreert dat menselijke invloed op fauna en flora ook wel eens positief kan zijn: hij heeft er alvast zijn schuilplaats door gevonden.

Om vogels te fotograferen heb je veel geduld nodig, omdat het niet makkelijk is ze van dichtbij te benaderen. Dat geldt dus ook voor deze zwarte roodstaart - een vogel waarvan de naam heel vanzelfsprekend is. Op een boerderij had een koppeltje een nest in de schuur. De bewoners hadden ook een kat als huisdier. Wanneer deze over het erf wandelde, kwamen de roodstaarten de kat verjagen om hun jongen te beschermen. De vogels lieten zich op dat moment niet afleiden door menselijke aanwezigheid, wat het mogelijk maakte dit mannetje op het dak te fotograferen. Met dank aan de kat, en de bewoners voor de koffie en Vietnamese komkommer!



Door de wisselende weersomstandigheden was een ander tijdverdrijf vaak het zitten in schuilhutten en het eten van eclairs. Af en toe leverde dat een interessant beeld op, maar het is toch lang stilzitten voor te weinig resultaat. Ik ben dan ook niet iemand die graag zijn tijd in schuilhutten doorbrengt... Een van de resultaten daarvan, is een landende blauwe reiger.

Tijdens het Hemelvaartweekend was ik al naar La Brenne gegaan voor een fantastisch fotoweekend. Het was toen zo geslaagd dat ik absoluut terug wou! De voorbije week bracht ik dan ook in dit prachtige natuurgebied door. Het weer was erg wisselvallig: van onweer tot onverdraagzaam heet. De bedoeling was om vogels te fotograferen vanuit drijvende schuilhut, maar dat viel dik tegen.

Toch is het drijvende schuilhutavontuur niet op niks uitgedraaid. In het warme avondlicht kwam er opeens een beverrat aangezwommen. Dit knaagdier komt 's avonds van de waterplanten eten, en heeft enorme tanden. Door de lens leverde de zwemmende beverrat een schitterend beeld op tegen de kleurrijke achtergrond. Ze was helemaal niet bang, en kwam zelfs even rond de drijvende schuilhut zwemmen wat dan weer een leuk portret opleverde.

Voor het bouwen van de drijvende schuilhut gebruikte ik de info van een Frans natuurfotograaf. Kijk even bij mijn info over schuilhutten om de link te vinden. Binnenkort zal mijn info ook worden aangevuld met 'Brenne voor beginners'

Morgen meer Brenne...

Meestal belanden spinnen in de stofzuiger... Maar eigenlijk zou iedereen ze moeten hebben als huisdier. Deze spin die een mug verorbert, bewijst waarom.

Het loonde de moeite om vanochtend vroeg genoeg op te staan, om richting Zeeland te rijden waar tal van weidevogels broeden. Het fotograferen ervan is niet zo makkelijk: of je kan net niet dicht genoeg geraken, of de vogel zit recht tegen de zon in. Als je goed rondkijkt op de weipalen, zie je hier en daar wel een vogel zitten die goed genoeg fotografeerbaar is. Palen met het meeste stront op verraden dat ze regelmatig worden bezocht door een vogel die daar zijn post heeft. Vanochtend zat het redelijk goed mee: de vogels waren vrij goed te benaderen - laat ik zeggen dat ik 2,5 soorten goed heb kunnen fotograferen, waarmee ik tevreden ben op 1 dag. Sinds vandaag heb ik ook een nieuwe auto, met zwarte kleur. Misschien is dit ook wel minder opvallend dan zilver voor vogels. Plus een stillere motor, dat scheelt ook wel wat.

Deze tureluur liet zich goed benaderen. Hij was fotografeerbaar vanuit de auto, oftewel rijdende schuilhut, vanop zo'n 8 meter. De foto is iets uitgesneden.

De plasrombout is een libel die vooral in De Kempen voorkomt. 's Ochtends vroeg hangen ze nog vol dauwdruppeltjes. De druppels op hun ogen vergroten hun facetten uit - insecten hebben samengestelde ogen die uit duizenden suboogjes bestaan. Deze close-up is ook voor determinatie interessant: aan de hand van de tekening op het borststuk kan je bepalen om welke rombout het gaat, want je hebt nog enkele andere moeilijk te onderscheiden soorten.

Bij deze libel valt nog een heel interessante website aan te raden: http://www.libellennet.nl/

In Nederland broedt 90% van de Noord-Europese grutto's. Deze weidevogels kan je al van ver horen, doordat ze hun eigen naam lijken te roepen: "Grutto, grutto, grutto!" Door het prachtig weer op donderdagavond (nadat het de weer ervoor weer niet echt lenteweer was), kon ik er niet aan weerstaan snel even tot in Zeeland te rijden.
Dit beeld is genomen vanuit de auto, die ik langs een paaltje had gezet waarop ze rusten. Het stond eigenlijk te ver van de weg: 15 meter. Het lijkt alsof je met een telelens een vogel van heel ver kan fotograferen, maar dat is echt niet zo. Daarom gebruikte ik nog een 2x converter bij het 200-400mm objectief. Dat zorgde ervoor dat ik net dicht genoeg geraakte.

Het is hoogst uitzonderlijk dat je een zeldzame vogel op de foto krijgt. Maar de morinelplevier vormt hierop een uitzondering. Deze trekvogel overwintert in het uiterste noorden van Afrika, maar broedt op de toendra nabij het poolgebied. Omdat ze daar geen mensen kennen, is de morinelplevier een vogel die niet zo schuw is en een speelgoedje voor de fotograaf. Wel, dat dacht ik toch. Het kostte toch enige moeite om de vogels dicht genoeg te benaderen om ze beeldvullend te fotograferen. Je moet op dat moment vooral weten op hun gedrag te anticiperen. Onderstaande foto is op 5,96 meter afstand van de vogel genomen. Gezien ze niet bang zijn van mensen, verstoor je deze vogels niet. Ze bleven tijdens het fotograferen rustig foerageren.
Bij deze foto was ik vooral blij met de achtergrond die ik hierbij verkreeg (lees verder onder de foto).



En die achtergrond, daarvan wist ik al dat ik die kon verkrijgen. Vooraleer je begint te fotograferen, is het interessant om eerst goed rond te kijken in de omgeving. De akker waarop de morinelplevier zat, bestond uit zand, met daarachter een strook gras en terug een zandakker. Nu heb je het, zelfs bij een morinelplevier, niet voor het kiezen waar hij zit. Wat je wel zelf kan doen is variëren in de hoogte van je standpunt. De akker waarop de morinelplevieren zaten, lag het laagst. Door een rijstzak te gebruiken, kon ik mijn standpunt nog iets lager leggen dan de hoogte waarop de vogel zelf zat (door de akker had een tractor gereden, die groeven had gemaakt). Uiteindelijk is het dan gelukt om de achtergrond te krijgen die ik wou. De situatie zag er zo uit (klik op de foto om te vergroten). De liefhebbers kunnen ook de exif bekijken. En dan nog een vergelijking: origineel RAW beeld tegenover gecropte bewerkte foto.

Een van de doelsoorten, al was het maar om te zien, was de geelgroene toornslang. Ik had de indruk dat ze niet zo algemeen te vinden is als de aspisadder, maar ze is wel zeker zo bijzonder. De geelgroene toornslang is een slang die rust en jaagt in de bomen. De slang kan rusten in een boom, of eens nieuwsgierig kijken wat die vreemde wezens met hun fototoestel daar komen doen.

Als je bij ons een schildpad tegenkomt, dan is het wel de een of andere sukkelaar van een roodwangschildpad die de huiskamer is uitgesmeten en ergens in een vijver gedumpt. In La Brenne vind je nog de echte, wilde Europese Moerasschildpad terug. Toen we bij de schuilhut kwamen, legde ik mijn lens op de rand en opeens begon een schildpad te geeuwen. Ik had geen tijd meer om nauwkeurig scherp te stellen, maar gelukkig deed de autofocus van de 200-400 het naar behoren, en kon ik dit leuk moment vastleggen.

In de Brenne zijn niet alleen visvijvers en vogels te zien. Ook de insectenrijkdom is er enorm. In deze periode waren er vooral veel vlinders te vinden, en teleurstellend weinig libellen. Door de koude ochtenden waren de vlinders steeds prachtig bedauwd, zoals ook dit blauwtje dat door de warmte van de opkomende zon wakker aan het worden was, en af en toe zijn tong uitrolde.

Tijdens het Hemelvaartweekend ben ik naar La Brenne in Frankrijk geweest, ook wel 'Het land van de 1000 meren' genoemd. La Brenne is een uitgestrekt natuurgebied, waar de Fransen tijdens het jachtseizoen volop op het wild jagen. Maar het hele jaar door wordt er gevist, in de aangelegde meren die zorgen voor een enorme natuurrijkdom. De landschapsfoto hier toont een van die meren. Elk meer is er ook op voorzien om leeg te laten lopen, en heeft daarvoor een betonnen kant met een spui. Ondanks de kunstmatige aanleg, is het een paradijs voor de natuurliefhebber. Op onze camping was er ook een visvijver, waar af en toe een ralreiger langskwam. Het is een keer gelukt hem te benaderen en te fotograferen, nadien hebben we hem jammer genoeg niet meer gezien.

Qua soorten kon dit weekend wel tellen: slangenarend, witwangstern, edelhert, ... Maar waar ik vooral op had gerekend was het fotograferen van de plaatselijke reptielen. In juli vorig jaar was dat ook al de bedoeling, maar toen is het niet gelukt. De verloren moeite van toen werd nu gecompenseerd door wel aspisadder, geelgroene toornslang, juveniele (adder)ringslang, smaragdhagedis, muurhagedis en Europese moerasschildpad te kunnen fotograferen.

Deze week volgt er meer, want ik heb een heleboel foto's te verwerken. Hoewel; ik heb slechts een 800-tal foto's genomen, wat eigenlijk niet zoveel is voor een weekend. Hierbij dus het landschap en de ralreiger:

De spelling van deze titel was niet zo simpel. Toch maar even op woordenlijst.org nagekeken hoe je huis-tuin-en-keukenfotografie juist spelt

Bij onze buren is een koppeltje staartmezen hun nest aan het bouwen in de beukenhaag. Dat viel me vandaag voor het eerst op. Deze mooie vogeltjes laten zich vrij goed van dichtbij bekijken. Tijdens het af- en aanvliegen nam ik eerst enkele foto's vanuit de hand, daarna vanop statief. Het lukte redelijk eenvoudig om dit zonder camouflage - ik loop er niet graag als een halve gare bij - vanop ons terras te doen. Nadeel is wel dat de buren een veranda hebben, tuinstoelen met blauwe kussens en een zwembad. Er kunnen dus rare achtergronden opduiken, waardoor een hoog percentage van de foto's in de prullenmand belandde. Bovendien moest ik van Annick nog naar de plaatselijke braderij komen omdat ze een mooie t-shirt voor mij had gezien... verplichtingen! Gezien mijn schoonmoeder erbij was kon ik dit niet weigeren.

Morgen voormiddag ga ik nog een paar pogingen doen om de staartmeesjes te fotograferen. Meer tijd heb ik spijtig genoeg niet meer. Vanaf woensdagavond tot zondag ga ik naar De Brenne om te fotograferen.

Het blijft een van de wonderbaarlijkste natuurverschijnselen: een libellenlarve die zo'n 3 jaar onder water heeft geleefd, kruipt uit het water naar boven om zich te transformeren in een echte libel. Haar leven zal echter veel korter zijn: hooguit drie weken. Op het einde van de metamorfose gaat de libel, met nog gesloten vleugels, in het zonlicht hangen om zo vlug mogelijk aan haar vlucht te beginnen. Tijdens dit 'uitharden' is de kans op predatie bijzonder groot. Deze smaragdlibel moet dus zo snel mogelijk beginnen vliegen.

Na meer dan een half jaar winterslaap voor de macrolens, is het seizoen nu eindelijk toch echt terug van start gegaan! Gisteravond was ik al even op verkenning gegaan, om vandaag toch niet voor niks om 5u45 op te staan. Het zag er goed uit: gehakkelde aurelia, dagpauwoog, citroenvlinder, vuurjuffer en een pas gemetamorfoseerde viervlek wezen erop dat het de moeite zou lonen om vandaag vroeg op stap te gaan.

Vanmorgen zocht ik wat tussen de pinksterbloemen, in de hoop misschien een oranjetipje te vinden. Die vlinder vond ik niet, wel een andere: het klein geaderd witje die de pinksterbloem ook als waardplant heeft. Dat leverde veel fotoplezier op, in de voorjaarskou. Aan de grond had het duidelijk nog gevroren vannacht. Jammer genoeg stond er een heel klein beetje wind, wat het fotograferen wat moeilijker maakte.

De paar- of rammeltijd van de hazen begint in januari. In deze periode zijn de mannetjes zeer agressief. De rammen (mannetjes hazen) komen vaak in groepen bijeen rond een moerhaas (vrouwtjes haas). De meest dominante ram zal bij de moerhaas gaan controleren of ze ontvankelijk is. Als dat zo is, en de ram en moerhaas beiden op de achterpoten gaan staan en de voorpoten in de lucht slaan, dan zal de strijd om het paren losbreken.

Eerst zal de moerhaas nog een tijdje stil blijven zitten, waarna ze plotseling zal wegrennen waarbij de rammen in de achtervolging gaan. Ze zal ze allemaal van zich afschudden tot er nog een overblijft. Wanneer de overgebleven ram zich bewezen heeft, zal de moerhaas stoppen met rennen (hij heeft getoond dat hij de sterkste van de groep is, en dus de beste nakomelingen zal leveren) en wordt er gepaard.

Wanneer het sneeuwt zie je de bruine hazen goed opvallen op de akkers. Ze rennen heen en weer door de opspattende sneeuw, wat spectaculair is om zien.

Het nadeel van't onderwijs is dat je zelf je vakanties en verlofdagen niet kiest. Dankzij een toevallige vrije namiddag en het goede weer, deed ik nog eens een zoveelste poging om een buizerd te fotograferen. Na een twintigtal minuutjes in de schuilhut te zitten, kwam er een buizerd aangevlogen. Eerst bleef hij wat verderop zitten. Leuk, dacht ik, in de hoop hem vanop dat laag vertrekpunt in de vlucht te kunnen fotograferen. Nu weet ik van de fotograaf waarvan ik de schuilhut mag gebruiken, dat zoiets blijkbaar heel moeilijk is. En dat heb ik ook mogen ervaren. Een vliegbeeld is niet gelukt. Bovendien beweegt een buizerd voortdurend wanneer hij op de grond staat. Scherpte opnames van deze vogel maken, ookal staat hij vlak voor je neus, is echt niet gemakkelijk.

Ik vind zelf de reeks foto's van vandaag beter dan vorige keer toen het regende. Het licht was er niet, en de buizerd van toen zag er maar schraal uit. Maar... ik blijf hopen op meer en beter!

Dankzij een collega natuurfotograaf kan ik een schuilhut gebruiken om buizerd te fotograferen. Dat heeft al heel wat moeite gekost, en ik ben er nu zo'n kleine maand mee bezig om de buizerd voor de lens te krijgen. Vanochtend was het zo ver. Ik kwam bij de schuilhut aan, en al van ver zag ik de buizerd zitten. Uiteraard vloog hij weg, want ondanks hij een roofvogel is, is hij erg schuw. Toen vreesde ik dat het lang wachten zou worden, omdat hij mij had gezien. Maar ik zat nog geen vijf minuten in de hut, en de buizerd was er al. Spijtig genoeg was het nog donker en regenachtig. Ik ben dus niet zo tevreden over de foto's en ga het zeker nog eens opnieuw proberen op een beter moment...

Wat wel leuk was: toen de buizerd aan het eten was, kwam een reiger ook een graantje meepikken. Normaal gezien eten reigers vooral vis, amfibieën en kleine zoogdieren. Nu proefde hij ook eens graag een stukje duif. Met de sneeuw was er niet veel eten voorhanden, en de reiger bleek met alles tevreden.

Op hoeveel afstand zat ik nu van deze vogels? Eerst bedroeg de afstand 7,5 meter. Ik gebruikte een converter, die ik door het slechte licht er al snel tussenuit haalde. Nadien naderde de buizerd tot op zo'n 3 meter.

Hierbij de foto's van de oogst van vanochtend. Buizerd en reiger, telkens met een portretje erbij.

Tijdens de kerstvakantie ben ik met Gert Arijs naar Helgoland geweest, oorspronkelijk om zeehonden te fotograferen. Gezien we er 5 dagen verbleven, werd het zeehonden fotograferen na twee dagen al erg saai. Toch was het heel mooi de robbenbaby's te zien. Na de zeehonden zijn we dan maar overgeschakeld op vogels. Voornaamste aanwezige soorten waren bonte strandloper, drieteenstrandloper en steenloper.
Uitzonderlijk viel er ook sneeuw op Helgoland. Helaas net voor en net na ons bezoek... Dat had wel enkele bijzondere beelden kunnen opleveren. Maar we maakten ook wel een serieuze storm mee, waarvan onderstaand beeld van de jonge zeehond een illustratie is. Je ziet het zeeschuim, afkomstig van het fytoplankton, als sneeuw door de lucht waaien.

Meer weten over Helgoland? Kijk bij info.