Alle wegen leiden naar... Étang De Sous!

Op onderstaand zicht heb ik gedurende mijn verblijf in La Brenne, uitgerekend in uren, toch wel zeker een dag zitten kijken. Étang De Sous heeft een interessante vogelkijkhut, die bovendien ook interessant is voor fotografen. Er komen heel wat typische 'Brennesoorten' voor, en ze zitten allemaal niet zo ver van je lens.

Vele uren doorbrengen op dezelfde plek, betekent vaak hetzelfde zien maar dan toch anders. De purperreiger die klassiek op de boomstronk kwam zitten was uiteraard het eenvoudigst om te fotograferen. Deze situatie deed zich het meest voor. Extra leuk wordt het wanneer hij in een mooi avondlicht voor de lens komt zitten. Overdag kon de zon echt hard zijn wat lelijke foto's veroorzaakte. 's Avonds laat vliegen ze dan weer naar hun slaapplaats. Het was leuk er twee vliegende in één beeld te krijgen. Bij zo'n foto's vind ik het belangrijk dan nog eens te zoeken naar dezelfde vleugelslag, wat ik in dit beeld terugvond. De laatste foto toont ook een prachtig gebeuren: vanuit de schuilhut kon ik de purperreiger zien rondkijken, waaruit duidelijk werd dat hij eten zocht. Hij kreeg een kikker te pakken, en achter de gele klaverbloemen zie je de waterdruppels van de kikker afspatten.

Mijn sensor zag er vies uit! Ik poetste hem zelf regelmatig met sensor swabs (groene, van Visible Dust). Het gevolg van dat over en weer borstelen met die mini-dweilen, is dat het vuil allemaal aan één zijde terecht komt. Dat kreeg ik zelf niet weg, en bij Konijnenberg hebben ze daar iemand voor in dienst die er gespecialiseerd in is. Het resultaat van de cleaning was erg geslaagd: nog slechts 4 vuiltjes zichtbaar, die zich door het reinigen hadden verplaatst.

Voor een bedrag van 20,29 euro kan je niet echt sukkelen voor deze dienst. Het is goed uitgevoerd, de sensor was niet kraaknet, maar kan dat wel? En het is zeker en vast gedaan met iemand die kennis van zaken heeft. Ziet je sensor echt smerig? Denk dan even na voor je zelf aan de slag gaat. Bovendien stap je op weekdagen gewoon binnen met je fotocamera, en iets later stap je weer met een propere sensor buiten. Niet in het weekend.

Een misvatting die velen trouwens maken, is dat de sensor wordt gereinigd. Dat is echter niet zo: boven de sensor ligt nog een dun glasje, het laagdoorlaatfilter. Hierop komt het stof terecht, en dit wordt gereinigd.

Hoe controleer je nu of je sensor vuil is: maak een foto op diafragma 22 of 32 in fijne jpg kwaliteit met een lens met lange brandpuntafstand (bvb. 200mm) van de lucht. Open de foto in Photoshop, en kies 'auto levels'. De vuiltjes worden nu allemaal zichtbaar!
Door de methode met de swabs heb ik geleerd dat op 1 manier poetsen niet werkt. Professioneel doen ze dat via een procedure met verschillende reinigingstechnieken, wat je zelf al een heleboel kost om het materiaal daarvoor aan te schaffen. Bovendien is er nog geen eenduidigheid over welke manier of welk midden het best is.

Eind deze week vertrek ik nu met een gerust gevoel en propere sensor naar La Brenne. Het had voor mij een nachtmerrie geweest om dit met een vuile sensor te moeten doen!

Sensorcleaning voor:


Sensorcleaning na:


Sensorcleaning vergelijk:
Het valt hier op dat de 4 resterende vuiltjes zijn verplaatst tijdens de cleaning, want daarvoor waren ze nog niet op die plek. Alleen het vuiltje in de hoek links onder stoort me nog. Het lijkt wel een brokje vuil te zijn. Toch wel sterk dat ze het daar zo goed als volledig proper hebben gekregen.

Het is hoogst uitzonderlijk dat je een zeldzame vogel op de foto krijgt. Maar de morinelplevier vormt hierop een uitzondering. Deze trekvogel overwintert in het uiterste noorden van Afrika, maar broedt op de toendra nabij het poolgebied. Omdat ze daar geen mensen kennen, is de morinelplevier een vogel die niet zo schuw is en een speelgoedje voor de fotograaf. Wel, dat dacht ik toch. Het kostte toch enige moeite om de vogels dicht genoeg te benaderen om ze beeldvullend te fotograferen. Je moet op dat moment vooral weten op hun gedrag te anticiperen. Onderstaande foto is op 5,96 meter afstand van de vogel genomen. Gezien ze niet bang zijn van mensen, verstoor je deze vogels niet. Ze bleven tijdens het fotograferen rustig foerageren.
Bij deze foto was ik vooral blij met de achtergrond die ik hierbij verkreeg (lees verder onder de foto).



En die achtergrond, daarvan wist ik al dat ik die kon verkrijgen. Vooraleer je begint te fotograferen, is het interessant om eerst goed rond te kijken in de omgeving. De akker waarop de morinelplevier zat, bestond uit zand, met daarachter een strook gras en terug een zandakker. Nu heb je het, zelfs bij een morinelplevier, niet voor het kiezen waar hij zit. Wat je wel zelf kan doen is variëren in de hoogte van je standpunt. De akker waarop de morinelplevieren zaten, lag het laagst. Door een rijstzak te gebruiken, kon ik mijn standpunt nog iets lager leggen dan de hoogte waarop de vogel zelf zat (door de akker had een tractor gereden, die groeven had gemaakt). Uiteindelijk is het dan gelukt om de achtergrond te krijgen die ik wou. De situatie zag er zo uit (klik op de foto om te vergroten). De liefhebbers kunnen ook de exif bekijken. En dan nog een vergelijking: origineel RAW beeld tegenover gecropte bewerkte foto.